|
Góry Złote
Góry Złote ciągną się długim (ok.55 km)łukiem od Przełęczy Kłodzkiej (489 m) na północnym-zachodzie, aż po przełęcz między Pasieczną i Smrekiem, która oddziela je od Gór Bardzkich. Od północnej strony, Góry Złote opadają stromo ku Przedgórzu Paczkowskiemu zaliczanemu do Przedgórza Sudeckiego. Z południowej strony, graniczą doliną Białej Lądeckiej z Krowiarkami w Masywie Śnieżnika. Góry Złote podzielone są na kilka zróżnicowanych części, Idąc od zachodu, pierwsza zawiera się między Przełęczą Kłodzką a Przełęczą Różaniec. Jest ona najniższą częścią gór i jednocześnie mocno rozczłonkowana. Pomiędzy Przełęczą Różaniec a Przełęczą Lądecką (610 m), zawiera się kolejna część Gór Złotych. Najwyższym wzniesieniem tego pasma jest Borówkowa (900 m). Następna część ciągnie się pomiędzy Przełęczą Lądecką a Przełęczą Gierałtowską. Tutaj pasmo przybiera kształt ostrego, pojedynczego grzbietu, z najwyższą Kobylą Kopą (851 m), od której odchodzi w kierunku Stronia Śląskiego boczna odnoga z Królówką i Stołowymi Skałami. Za Przełęczą Gierałtowską biegnie najwyższe pasmo Gór Złotych w kształcie wąskiego grzbietu z kulminacją Kowadła (989 m). W części pn.-zach. Góry Złote zbudowane są z wapieni i amfibolitów. W okolicach Złotego Stoku znajdują się śladowe ilości złota. Pozostała część zbudowana jest ze skał przeobrażonych (metamorficznych) - gnejsy, łupki krystaliczne, a także bazalty. Ta różna budowa geologiczna spowodowała, że Góry Złote były już od dawien dawna obszarem eksploatacji górniczej. W okolicach Złotego Stoku, najpierw wydobywano złoto, a nieco później rudy arsenu. Dużą atrakcją gór są liczne gnejsowe, bazaltowe i wapienne skałki, a także jaskinia Radachowska - druga pod względem wielkości w Sudetach. Obok tego znajdują się tu znane i cenione uzdrowiska, jak Lądek Zdrój i Stronie Śląskie.
wstecz
|
strona główna
