Góry Izerskie są najdalej wysuniętym na zachód masywem górskim w granicach Polski. Od północy przechodzą w Pogórze Izerskie, od wschodu graniczą z Kotliną Jeleniogórską, a od pd.-wsch. z Karkonoszami. Większa część Gór Izerskich (Grzbiet Średni i Waloński) położona jest na terenie Czech. Po polskiej stronie znajdują się biegnące równolegle: Grzbiet Waloński i Wysoki Grzbiet.
Część Wysokiego Grzbietu położona po polskiej stronie zaczyna się stromo wznoszącą nad Czerniawą-Zdrój kulminacją Smreka (1123m). Przebiega łagodnie do Wysokiego Kamienia (1058), dalej do Wysokiej Kopy (1126) i kończy się na wschodzie Zbójnickimi Skałami (665m).
Grzbiet Kamieniecki położony jest na północ od Wysokiego Grzbietu. Najwyższym wzniesieniem jest Kamienica (973m). Północno-zachodnie zbocza Wysokiego Grzbietu są odwadniane przez graniczną rzekę Izerę - dopływ Łaby. Pozostałą część Wysokiego Grzbietu i Grzbiet Kamieniecki odwadniają Kwisa i Kamienna.
Góry Izerskie zbudowane są z granitów i gnejsów. Charakterystyczne dla krajobrazu są liczne skałki, zwłaszcza w środkowej części Wysokiego Grzbietu.
Teren Gór Izerskich należy do najsłabiej zaludnionych obszarów w Sudetach. Całe osadnictwo skupione jest na ich obrzeżu (Świeradów-Zdrój, Czerniawa-Zdrój, Szklarska Poręba, Piechowice). Szata roślinna jest mało zróżnicowana. Stanowi ją sztucznie wprowadzona monokultura świerka. Jedynie w partiach szczytowych na spłaszczonej wierzchowinie i w dolinie Izery, występują torfowiska wysokie. Kilkanaście lat temu doszło do klęski ekologicznej, w następstwie której nastąpiła znaczna degradacja lasów.
strona główna
